Warszawska grupa Closterkeller kończy właśnie promocję swojego ostatniego albumu „Aurum”. Jednym z ostatnich koncertów był piątkowy występ w Rzeszowie. Closterkeller zdążył już sobie wypracować mocną pozycję w polskiej muzyce rockowej, bo grają ponad 20 lat (od roku 1988). Liderką jest od samego początku charyzmatyczna wokalistka Anja Orthodox. „Aurum” jest już dziewiątym studyjnym krążkiem w dorobku zespołu. Wszystkie poprzednie albumy sprawiły, że grupa zaskarbiła sobie spore grono sympatyków i niewątpliwie stała się wizytówką polskiego gotyku. Najnowszymi wieściami z obozu Closterkeller Anja Orthodox podzieliła się z Michałem Czajką z rzeszowskiej „Gazety Wyborczej”.

- To już końcówka trasy promującej nową płytę. Jak oceniacie przyjęcie tego materiału na żywo?
- Wydaje mi się, że przyjęcie jest naprawdę dobre. Fani są chyba zadowoleni po naszych koncertach, a to przecież najważniejsze. Wydaje mi się też, że pomysł, aby na koncercie prezentować najpierw materiał z nowej płyty, a dopiero później stare kawałki okazał się bardzo trafiony. Na początku mógł się on wydać nieco kontrowersyjny, ale ostatecznie chyba wszyscy przyznają, że decyzja była bardzo dobra.

- Fani na nową płytę czekali 6 lat. Czemu tak długo?
- Zeszło faktycznie trochę, ale wszystko to było spowodowane zmianami w składzie. Tak na dobrą sprawę szykowaliśmy ten materiał trzy lata, a pozostały czas musieliśmy poświęcić na zgranie, bo nowy gitarzysta ma zupełnie inny styl niż poprzedni. Tamten miał „cięższą” rękę – grał bardziej metalowo. Teraz w gitarze więcej jest finezji czy nawet psychodeli. Wszystko to w każdym razie inaczej wygląda i musieliśmy to poskładać. Stąd taka przerwa.

- „Aurum” czyli, o ile się nie mylę po łacinie „złoto”, czy można ten fakt interpretować, że jest to Wasze najlepsze osiągnięcie?
- Moim zdaniem tak. Jestem z tej płyty naprawdę zadowolona. Oczywiście każdy słuchać ma prawo do własnego zdania i być może dla niektórych fanów nie będzie to nasza najlepsza płyta, ale spotkałam się już z opiniami, że faktycznie to jest nasze najlepsze wydawnictwo.

- Słyszałem gdzieś opinie, że swoje miejsce w historii macie, bo na nie zapracowaliście, ale jednak wciąż jesteście zespołem niedocenianym. Zgodzisz się?
- W pewnym sensie na pewno tak, bo niektóre media w dalszym ciągu nas wręcz ignorują. Ostatnio na przykład nie mogliśmy się pojawić w pewnej stacji telewizyjnej, bo powiedziano, że jesteśmy kapelą grającą muzykę ekstremalnie metalową. Co więcej, nasza twórczość ma też zachęcać do samobójstwa. Wiele rzeczy w życiu już słyszałam, ale czegoś takiego jeszcze nie…

- Przyznam szczerze, że ja również. Kto dzisiaj stanowi publiczność Closterkellera?
- Trudne pytanie, bo nasza publiczność jest naprawdę zróżnicowana. Na pewno nie można powiedzieć, że gramy dla każdego, bo nasza muzyka po prostu jest dla ludzi, którzy w muzyce szukają jakiegoś większego sensu – nasze kawałki nie są chwytliwe, wpadają jednym uchem, a wypadają drugim. Niektórzy właśnie taką twórczość lubią i takiej muzyki słuchają jednak to z pewnością nie nasi słuchacze.

- Przez te wszystkie lata utarła się opinia, że jesteście liderem polskiej sceny gotyckiej. Nadal tak jest czy może sami troszkę chcielibyście uciec od tego gotyku?
- Nie, nie na pewno nie chcemy od tego uciekać, bo wydaje mi się, że jednak ludzie nie powinni się tak drastycznie zmieniać i raczej tego nie robią. My zdecydowaliśmy się na taką drogę wiele lat temu i nie chcemy tego zmieniać, bo uważamy, iż nie popełniliśmy błędu.